در انتظار قائم فرخنده پی
نشستم با تانی در کنارش گرفتم از رخش گرد و غبارش
نهادم بر لبش لبهای لرزان دمیدم بر درونش آه سوزان
ز سوزه آه من نی ناله ها کرد به صحرا شور و غوغائی بپا کرد
بنال ای نی که دنیا را بقا نیست چو آرامش درین دار فنا نیست
بنال ای نی نماند جاودانه بجز عشق و نوای عاشقانه
بنال ای نی به لحن نای داوود که هر نالیدنش ذکر خدا بود
بنال ای نی که یار دلربا رفت نمی دانم که از پیشم کجا رفت
بیا تا از پی اش با هم بگردیم که هر دو آشنا با آه و دردیم
بنال ای نی که یارم زار و خسته به پشت پرده غیبت نشسته
بنال ای نی به هر صبح و به هر شام چو تنها اشک ریزد آن دل آرام
بنال ای نی که شب غرق سکوت است خیالش می برد هوش من از دست
بنال ای نی که ابر پاره پاره چو قایقهاست بر دریا کناره
روم امشب بر آن قایق نشینم مگر یار خود از آنجا ببینم
بنال ای نی ز غمهایم گذر کن که تنها ناله بر آن منتظر کن
بنال ای نی تو با شب زنده داران به شبهای دل انگیز بهاران
بنال ای نی که نا محرم به خواب است دعا در خلوت شب مستجاب است
نسیم باغ با عطر اقاقی همی گوید که دنیا نیست باقی
بنال ای نی گذر گاه است اینجا گذر گاه و سر راه است اینجا
مگر یار من از اینجا گذشته که باغ از عطر او مدهوش گشته ؟
بنال ای نی به باغات مدینه که پنهان آتشی دارم به سینه
چه خوش آید به گوشم نغمه حور تو گوئی سایه اش می بینم از دور
مگر می گردد آن یار دل آرا به دور قبر نا پیدای زهرا
خدا یا رازها در پرده تا کی؟ زغیبت قلبها آزرده تا کی؟
بنال ای نی بگو با شور و فریاد که یا مهدی جهان پر شد زبیداد
کجائی ای کل زهرا کجائی تو ای مهر آفرین لطف خدا
بیا تا قلبا آرام گیرد پریشان عالمی سامان پذیرد
بنال ای نی شب هجران سحر کن فغان از غیبت آن منتظر کن